سه شنبه, ۱ آبان, ۱۳۹۸

بین رشته ای

معنای زندگی از نگاه رابرت سولومون، فیلسوف اگزیستانسیالیست

رابرت سولومون (۱۹۴۲_۲۰۰۷) استاد فلسفه دانشگاه تگزاس ، در یک فصل از کتاب پرسش های بزرگ: مقدمه...

وجودگرایی

وجودگرایی اساسا در تعارض با اندیشه‌ بنیادین علم موجود به وجود آمد. یعنی وقتی دکارت انسان را...

دیوانه ای از قفس پرید: سینما و مراقبت و تنبیه

فیلم دیوانه از قفس پرید و یا نام اصلی آن، پرواز بر فراز آشیانه­ فاخته به کارگردانی...

نوشته های دیگر

کمک بگیرید

اضطراب، یا دلهره و نگرانی شدید، واکنشی بهنجار در موقعیت های پر تنش است. اما در برخی موارد،  بیش از حد شده و می تواند موجب وحشت افرادی که از آن رنج می برند در موقعیت های روزمره شود.

این نوع اضطراب مداوم و منتشر اختلال اضطراب فراگیر نامیده می شود. دیگر اختلال مرتبط با اضطراب عبارتند از حمله های وحشت -بروز دوره ای اضطراب شدید که در پاسخ به محرک های به راه اندازنده خاصی- رخ می دهد، و اختلال وسواسی جبری، که با افکار مزاحم مداوم یا اجبار برای به انجام رساندن رفتارهای خاصی (مانند شستن دست ها) مشخص می شود.

اضطراب به حدی با افسردگی به طور همزمان رخ می دهد که این دو صورت های دوگانه اختلالی واحد در نظر گرفته می شوند. مشابه افسردگی در اضطراب نیز زنان دو برابر مردان دچار می شوند (یا لااقل دو برابر مردان مراجعه یا شکایت از این موضوع دارند)

عموما نخست اضطراب رخ می دهد، آن هم اغلب در دوره کودکی. شواهد نشان می دهند که هم زیست شناسی و هم محیط می توانند به بروز این اختلال کمک کنند. برخی افراد ممکن است پیش امادگی ژنتیکی رای اضطراب داشته باشند، اما این به معنی چاره ناپذیر بودن بروز اضطراب در این افراد نیست. تجربه های آسیب زای اولیه نیز می توانند بدن را به نحوی تنظیم مجدد کنند که سیستم معمول پردازش ترس به نحوی تغییر کند که نسبت به تنش ها بیش از حد واکنش نشان دهد.

نگرانی های اغراق شده و  انتظار نتایج منفی داشتن در موقعیت ها نا آشنا که در اضطراب مرسوم هستند اغلب نشانه های بدنی را با خود همراه دارند. این نشانه های بدنی شامل تنیدگی عضلات، سر درد، دل پیچه، و ادرار مکرر است. نشان داده شده درمان های رفتاری، همراه یا بدون همراهی دارو به شدت در برابر اضطراب، به خصوص در کودکان، موثر هستند

عموما ان دسته افرادی که از اضطراب به شکل طولانی مدت رنج می برند دچار دامنه ای از نشانه ها به شرح زیر هستند:

  • نگرانی بیش از حد درباره سلامتی، پول، خانواده، کار، یا عملکرد تحصیلی -حتی زمانی که هیچ نشانه از مشکلات به چشم نخورد
  • انتظار غیر عقلانی بدترین نتیجه را داشتن در بسیاری از موقعیت ها
  • عدم توانایی برای آرام گرفتن
  • تحریک پذیری
  • بی خوابی
  • خستگی
  • سردرد
  • گرفتگی عضلات
  • دشواری در بلعیدن
  • تکان و لرز
  • ادرار مکرر

در افراد دچار اختلالات اضطرابی، مداربندی مغزی که پاسخ ها به تهدیدات را کنترل می کند مختل می شود. در قلب این مدار امیگدال قرار دارد، ساختاری که می تواند سیگنال های ورودی را نگران کننده تشخیص دهد و با همراهی دیگر بخش های مغز بدن را در وضعیت هشدار و آمادگی قرار دهد.

رخدادهای ابتدای زندگی، به خصوص موارد آسیب زا، می توانند به نحوی بر این مداربندی اثر بگذارند که بیش از حد حساس شده و بیش از حد هشدار دهد. ما تهدیدات را به منور بقا ادراک می کنیم، اما افراد دچار اضطراب تهدیدات را در جاهایی می بینند که وجود ندارند، شاید از این رو که خاطرات هیجانی رنگ دیگری به ادراکات آنان می بخشند.

موثرترین درمان ها برای اضطراب ها رفتاری هستند. چنین درمان هایی معمولا در نهایت شامل قرار دادن بیماران در معرض موقعیت هایی می شوند که فرد از آن ها می ترسد.

درمان اضطراب هم چنین بر تغییر الگوهای تحریف شده تفکر که در زیر این اختلال قرار دارند متمرکز می شود. داروها می توانند به بیماران کمک کنند اضطراب خود را در طول درمان کنترل کنند، اما معمولا باعث بهبودی کامل نمی شوند. یافته های پژوهشگران به طرز فزاینده ای حاکی از این هستند که مراقبه ذهن آگاهی تکنیکی موفق در کاهش اضطراب است.