پنجشنبه, ۱ شهریور, ۱۳۹۸

بین رشته ای

معنای زندگی از نگاه رابرت سولومون، فیلسوف اگزیستانسیالیست

رابرت سولومون (۱۹۴۲_۲۰۰۷) استاد فلسفه دانشگاه تگزاس ، در یک فصل از کتاب پرسش های بزرگ: مقدمه...

وجودگرایی

وجودگرایی اساسا در تعارض با اندیشه‌ بنیادین علم موجود به وجود آمد. یعنی وقتی دکارت انسان را...

دیوانه ای از قفس پرید: سینما و مراقبت و تنبیه

فیلم دیوانه از قفس پرید و یا نام اصلی آن، پرواز بر فراز آشیانه­ فاخته به کارگردانی...

نوشته های دیگر

کمک بگیرید

اعتیاد وضعیتی است که زمانی ایجاد می شود که شخص ماده ای را (برای مثال الکل، هرویین، نیکوتین) را مصرف کند یا در فعالیتی (مانند قمار، رابطه جنسی، خرید) درگیر شود که می تواند لذت بخش باشد اما ادامه چنین کاری می تواند تکانشی (غیر ارادی) گشته و با مسئولیت ها و دغدغه های متداول شخص مانند شغل، روابط، یا سلامت تداخل کند. افرادی که دچار نوعی از اعتیاد شده اند ممکن است از این که رفتارشان خارج از کنترل یا منجر به ایجاد مشکلات برای خودشان یا دیگران شده باشد آگاه نباشند.

کلمه اعتیاد به چندین شکل گوناگون به کار گرفته می شود. یک تعریف اعتیاد جسمانی را در بر میگیرد. این نوع اعتیاد وضعیتی جسمانی است که در آن بدن به وجود یک دارو طوری عادت می کند که دارو دیگر اثر خود را ندارد، نام دیگر این حالت ایجاد “تحمل” (Tolerance) است. شکل دیگر اعتیاد جسمانی پدیده بیش واکنشی است که توسط مغز نسبت به دارو ها (یا به نشانه های همراه داروها) رخ می دهد. برای نمونه  فرد معتاد به مصرف نوشیدنی های الکلی زمانی که وارد یک بار شود، به خاطر همان نشانه ها کشش شدیدی به مصرف پیدا می کند، همان طور که یک فرد معتاد به مواد مخدر زمانی که برای مثال ادوات مصرف مواد مانند سرنگ، پایپ، یا مانند این ها را ببیند کشش شدیدی برای مصرف در او ایجاد می گردد.

در عین حال بیشتر رفتارهای اعتیادی به تحمل جسمانی یا قرار گرفتن در معرض نشانه ها مربوط نمی شود. استفاده افراد از داروها، قمار، یا خرید تکانشگرانه (غیر ارادی) در واکنش به استرس امری رایج است، فارغ از این که این افراد وابستگی جسمانی داشته باشند یا نه. از آن جا که این وابستگی ها ناشی از داروها یا اثرات مغزی نیستند، می توانند توضیح دهنده این موضوع باشند که چرا افرادی به طور مکرر از رفتارهای وابستگی خود را از یک دارو به یک داروی کاملا متفاوت، یا حتی یک رفتار غیر دارویی تغییر می دهند. آن چه اعتیاد روی آن تمرکز کرده مساله نیست، این نیاز دست زدن به یک عمل است که در زیر انواع مشخصی از استرس وجود دارد. لازمه درمان فهم این سازوکار مقابله با استرس در شخص مبتلا است.

وقتی به هر یک از انواع اعتیاد می پردازیم، مهم است در خاطر داشته باشیم که علت اعتیاد به سادگی نیاز به لذت نیست و اعتیاد هیچ ارتباطی به اخلاقیات یا قوی بودن شخصیت افراد ندارد. متخصصان درباره این که اعتیاد یک “عارضه” است یا یک بیماری روانی واقعی اختلاف نظر دارند، هم چینین درباره این که آیا وابستگی و اعتیاد یک معنا دارند، و بسیاری از دیگر جنبه های اعتیاد. این بحث ها به نر به این زودی ها به جمعبندی نخواهند رسید. اما عدم وجود راه حل نهایی به معنی نبود درمان های موثر برای اعتیاد نیست.

  • نشانه ی اصلی اعتیاد عدم توانایی محدود کردن استفاده از مواد یا فعالیتی است که بیشتر از حد لزوم انجام می شود که منجر به ناتوانی بالینی قابل ملاحظه گشته باشد
  • برای استفاده از مواد یا انجام فعالیتی حالت تکانشی یا اشتیاق وافر وجود داشته باشد
  • استفاده مکرر و بازگشتی از دارو یا انجام فعالیت به منو حاصل شدن اثر آن نیاز به تشدید مصرف یا انجام فعالیت داشته باشد، امری که نشان دهنده شکل گیری تحمل نسبت به آن ماده یا فعالیت در شخص است
  • تلاش برای توقف استفاده در فرد ایجاد علایم ترک می کند، مانند تحریک پذیری، اضطراب، لرزش، تهوع

نشانه های بسیار دیگری نیز وجود دارند که خاص  ماده یا فعالیتی هستند که فرد به آن ها وابسته است.

تمامی اعتیاد ها می توانند موجب برانگیختن احساس شرم و گناه، حسی از ناامیدی، و احساس شکست شوند. به علاوه، افسردگی و اضطراب وضعیت های رایج در میان افراد دچار اعتیاد به مواد یا انجام یک رفتار خاص هستند

هیچ عامل خاصی به غیر از استفاده از یک مواد یا رفتار خاص منجر به اعتیاد نمی شود، و هیچ راهی برای پیش بینی این که چه کسی در صورت استفاده دچار اعتیاد خواهد شد وجود ندارد

هر ماده یا فعالیتی که امکان لذت بخش بودن را داشته باشد می تواند شرایط اعتیاد را فراهم کند

تماما انواع اعتیادها بر مدارهای عصبی مختلفی در مغز اثر می گذارند، به خصوص مدارهای مرتبط با پاداش، انگیزش، و حافظه

اعتیاد وضعیتی قابل مداوا است. اولین مرحله درمان ترک از ماده/رفتار اعتیاد زا است. زمانی که استفاده از مواد متوقف شود، آثار جانبی هم به صورت جسمانی و هم به شکل روانی بروز می کنند. نشانه های جسمانی ترک شامل تهوع و استفراغ، لرز یا عرق کردن، گرفتگی و درد عضلات، بی خوابی، تغییر در ضربان قلب، و حتی تب. آثار هیجانی ترک شامل افسردگی، اضطراب، تحریک پذیری، و نوسان خلق می باشند. نشان های ترک عموما سه تا پنج روز پا برجا هستند. اگرچه این نشانه ها ندرتا ممکن است زندگی شخص را به خطر اندازند، با این حال این کارمعمولا تحت نظارت و در  قالب برنامه های مداوای کمپ های ترک اعتیاد صورت می گیرد، و ممکن است برای بهبود ناراحتی شدید ناشی از ترک داروهایی تجویز شود.

رفتاردرمانی و مشاوره عناصر مهم درمان هستند. از درمان شناختی رفتاری نیز اغلب برای کمک به بیماران به منظور شناسایی، اجتناب، و کنار آمدن با موقعیت هایی که در آن ها احتمالی بیشتری دارد دچار سوءمصرف مواد یا انجام فعالیتی  شوند که میخواهند ترک کنند استفاده می شود. تکنیک های مصاحبه انگیزشی به کار گرفته می شوند تا ارزشهای افراد، به عنوان راهی برای دوری از مصرف به آن ها یادآوری شود. خانواده درمانی نیز می تواند به افراد کمک کند تا محیط حمایتگرانه را فراهم اورده و کارکرد خانواده را بهبود بخشند.

اغلب برای کمک به بیماران جهت بازیابی کار و مهارت های دیگرشان برنامه های بازپروری مورد نیاز هستند.

عود اعتیاد

اکنون در بازیابی از اعتیاد، عود بیشتر یک قانون است تا استثنا. و این مساله دیگر فاجعه تلقی نمی شود بلکه به عنوان فرصتی برای یادگیری بیشتر و به کارگیری راهبردهای بهتر برای غلبه بر وسوسه ها و شناسایی حالت های خلقی و موقعیت هایی که تحمل آن ها دشوار به نظر می رسد نگریسته می شود.

مساله ای که نابجاست، تفکر سیاه و سفید درباره موفقیت است که هرگونه لغزشی را بلایی خانمانسوز بداند و آن را نشانه قطعی شکست تلقی کند. واقعیت این است که تغییر تمام دم دستگاه ذهنی که از  هر گونه عادت حمایت می کنند -خاطرات، موقعیت هایی که اشتیاق فرد را تحریک می کنند، و مانند این ها – زمان می طلبد. اعتیاد مغز را تغییر میدهد، و برای برگشت این تغییرات زمان لازم است.

اعتیاد به مواد زیستی-شیمیایی مانند کوکایین، الکل، مواد استنشاقی، یا نیکوتین محدود نمی شود. این امکان به طرز فزاینده ای برای افراد به وجود آمده است که آن چه اعتیاد رفتاری خوانده می شود را تجربه کنند. فعالیت هایی مانند قمار، خوردن، نگاه کردن به تصاویر و فیلم های جنسی، و بازی های ویدیویی و رایانه ایی به میزان بالایی می توانند سوق دهنده افراد به سمت اعتیاد به خود باشند چرا که فرصت پاداش فوری را فراهم می آورند. بازخورد سریعی که در هنگام قمار به فرد داده می شود می تواند  یک سرگرمی را به سرعت تبدیل به دنبال کردنی تکانشی پاداش کند، بدین معنی که فرد دیگر نتواند به اختیار خود از آن فعالیت و نتایج زیانبار آن شامل از دست دادن مقدار زیادی و آسیب به روابطش خلاص شود.

به طرز مشابهی پیام دهی مکرر با گوشی همراه که بسیاری از جوانان انجام می دهند، که ممکن است در طول یک روز صدها پیام را در طول یک روز ارسال کنند، در خود شرایط اعتیاد را دارد. بسیاری از ناران بر این باورند که این مساله بخصوص به این دلیل مشکل زا است که می تواند با وایف اصلی تحولی -یعنی شکل دهی سازوکارهای موثر کنترل تکانه- تداخل کند.