سه شنبه, ۱ آبان, ۱۳۹۸

بین رشته ای

معنای زندگی از نگاه رابرت سولومون، فیلسوف اگزیستانسیالیست

رابرت سولومون (۱۹۴۲_۲۰۰۷) استاد فلسفه دانشگاه تگزاس ، در یک فصل از کتاب پرسش های بزرگ: مقدمه...

وجودگرایی

وجودگرایی اساسا در تعارض با اندیشه‌ بنیادین علم موجود به وجود آمد. یعنی وقتی دکارت انسان را...

دیوانه ای از قفس پرید: سینما و مراقبت و تنبیه

فیلم دیوانه از قفس پرید و یا نام اصلی آن، پرواز بر فراز آشیانه­ فاخته به کارگردانی...

نوشته های دیگر

کمک بگیرید

یک اختلال تحولی فراگیر، که به چندین طریق بر پردازش اطلاعات در مغز اثر می گذارد. بسیاری از افراد دچار اوتیسم در تعاملات اجتماعی و ارتباطی دشواری دارند، و از نقایص حسی و هماهنگی حرکتی ضعیف رنج می برند. افراد دچار اوتیسم اغلب علایق محدودی دارند و درگیر رفتارهای تکراری می شوند.

از  آن جا که نشانه های  اوتیسم به شدت متنوع هستند، گفته می شود که این بیماری به صورت یک طیف وجود دارد، برخی از مبتلایان به اوتیسم هوش پایینی دارند در حالی که برخی دیگر کاملا باهوش هستند.

ابتلا به اوتیسم معمولا در سن دو سالگی آشکار می شود. این اختلال پسران را بیشتر از دختران دچار می کند. تعدد تشخیص این اختلال در ۲۰ سال گذشته اوج گرفته است، و مشخص نیست که بروز بیماری رو به افزایش است یا متخصصان نسبت به آن آگاه تر شده اند، یا این که تشخیص گذاری به نحوی تغییر کرده است که افراد با نقایص کمتر را نیز در بر می گیرد. هیچ کس با اطمینان نمی تواند بگوید عامل اوتیسم چیست، اما پژوهش های متعددی آن را با بالا رفتن سن مادر و/یا والدین در هنگام لقاح مرتبط می دانند که موجب افزایش ریسک جهش ژنتیکی مستقیم یا عوامل دیگری می شود که بر بروز ژن هایی که در رشد و تحول مغز نقش دارند اثر می گذارد.

برخی پژوهش ها نشان می دهند اوتیسم بازتاب دهنده “مغز مردانه افراطی” است، چرا که افراد دچار این بیماری اغلب وسواس هایی در مورد جزییات و نام بخشیدن دارند اما در توانایی همدلی ضعیف هستند.  ثابت شده گزارش ها مبنی بر از واکسن های حاوی جیوه بی اساس هستند، گرچه برخی شواهد وجود دارند که سموم محیطی ممکن است در ابتلا به این اختلال نقش داشته باشند. هیچ مداوایی برای اوتیسم وجود ندارد، اما برخی از علائم ممکن است در طول زمان کاهش پیدا کنند.

این بیماری نشانه های خود را تا قبل از سن سه سالگی آشکار می کند و به طرز خاصی می تواند ایجاد سردرگمی  و ناامیدی کند چرا که برخی کودکان مبتلا تا زمان شروع اختلال به نظر رشد طبیعی خود را طی می کنند.

در حالی که شدت نشانه ها از کودکی به کودک دیگر به شدت متغیر است، این نشانه های در تمامی کودکان مبتلا وجود دارند: نقص در تعاملات اجتماعی و  توانایی ارتباط (بسیاری از کودکان اوتیستیک به هیچ عنوان حرف نمی زنند و در تمام زندگی خود لال باقی می مانند)، محدودیت علایق، و وجود رفتارهای تکراری.

والدین ممکن است متوجه نوعی اجتناب در تماس چشمی و عدم پاسخگویی در نوزاد خردسال خود شوند، و ببینند که در برقراری پیوند عاطفی و نشان دادن دلبستگی دشواری دارد.

کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم رفتارهای تکراری بسیاری را نیز در ابتدای زندگی از خود نشان می دهند، مانند بال زدن با دست ها، تکان دادن بدن، و صدا در آوردن. ممکن است اشیا را بچینند یا مدام تلنبار کنند. خیلی زود ترجیح می دهند برای زندگی روزانه برنامه های غیرقابل تغییری داشته باشند.

بسیاری از کودکان با رفتارهای تکراری مانند گاز گرفتن دست ها و کوبیدن به سر به خود آسیب می رسانند. اکثر کودکان دچار اوتیسم در هماهنگی حرکتی دچار مشکل هستند و تون عضلانی آنان ضعیف است. پاسخ های آنان به تجارب حسی نامعمول بوده و ممکن است به صداها، بافت ها، مزه ها، یا بوهای خاصی به شدت حساس باشند.

هیچ کس نمی داند چه چیز باعث اوتیسم می شود. تعداد کودکانی که تشخیص این بیماری را می گیرند در دهه گذشته افزایش چشمگیری داشته، امام متخصصان مطمئن نیستند که این امر نشان دهنده افزایش آگاهی در تشخیص است یا افزایش واقعی در شیوع این اختلال.

شواهد اخیر حاکی از آن هستند که این اختلال ممکن است به واسطه جهش های ژنتیکی تصادفی ایجاد شود، چرا که با افزایش سن مادر و/یا والدین در هنگام لقاح رابطه دارد. این یافته می تواند توضیح دهنده تنوع بالای نقایص و سیستم های عصبی درگیر این اختلال باشد.

شواهدی نیز وجود دارند که ممکن است این اختلال در پی ناتوانی سلول های جنینی مغز از مهاجرت مطابق الگوهای از پیش تعیین شده در مراحل اولیه تحول جنینی رخ دهد، که بر ساختار و ارتباطات بعدی مدارهای سلولی-عصبی مغز که توانایی های اجتماعی، زبانی، حرکتی، و دیگر توانایی ها را کنترل می کنند  تاثیر می گذارد.

عدم تعادل در جنسیت متلایان به اختلال اوتیسم (پسرها چهار برابر دخترها)، نشان می دهد که این اختلال همچنین ممکن است با قرار گرفتن نامعمول جنین در معرض سطوح بالای تستوسترون در رحم همراه باشد، گفته می شود بسیاری از صفات اوتیسم نیز بازتاب دهنده ترجیحات شناختی و رفتاری مردان هسند، مانند جهت گیری به سمت جزییات به جای یک تصویر کلی، وابستگی به چیزها به جای تجربه اجتماعی، توانایی ریاضیاتی و عددی، و حتی نقایص زبانی، کودکان اوتیستیک می توانند حجم زیادی از واژگان را به خاطر بسپارند بدون ان که قادر به ادامه یک مکالمه باشند.

این باور که اوتیسم توسط ایمنی سازی معمول کودکان با واکسن های آلوده به جیوه ایجاد شده است، با وجود مطالعات بسیاری که این مساله را رد کرده اند باقی مانده است.

هیچ درمان مخصوصی برای اوتیسم وجود ندارد.

هر نوع مداخله ای با درمان های به شدت ساختارمند رفتاری، شناختی و ارتباطی می واند برخی اوقات به شکل چشمگیری به کودکان اوتیستیک کمک کند مهارتها را یاد بگیرند، اما تعداد محدودی در بزرگسالی قادر می شوند به صورت مستقل زندگی کنند.

نشان داده شده برنامه های آموزشی مدرسه محوری که برای کودکان اوتیستیک طراحی شده اند می توانند عملکرد ذهنی آنان را به نحو موثری بهبود بخشند.

برنامه هاییی که از تحلیل رفتاری کاربردی (ABA) بهره می گیرند به شکل گسترده ای به عنوان درمان استاندارد این اختلال مورد پذیرش قرار گرفته اند.

در اغلب برنامه ها موثر، والدین تشویق می شوند تا به شدت درگیر مراقبت از فرزند خود شوند.

در حالی که هیچ دارویی نمی تواند نقایص رایج در اختلال اوتیسم را اصلاح کند، داروی های روان فعال کننده شامل ضد افسردگی ها، ضد روانپریشی ها، و ضد انعقادها اغلب به منور کمک به کنترل علایم خاصی تجویز می شوند. داروهای ضد انعقاد ممکن است بتوانند تعداد حملات تشنجی را کاهش دهند اما نمی توانند آن ها را کاملا از میان بردارند.

درمان های جایگزین بسیاری وجود دارند که به والدین کودکان اوتیستیک پیشنهاد می شوند، و از جمله آن ها تسهیل بخشی ارتباط و آموزش یکپارچه سازی شنوایی را می توان نام برد، که نشان داده شده بسیاری از آن ها اثربخش نیستند. مهم است والدین کودکان اوتیستیک درمان های که در آینده می آیند را تا حد امکان با دقت بررسی کنند.