سه شنبه, ۱ آبان, ۱۳۹۸

بین رشته ای

معنای زندگی از نگاه رابرت سولومون، فیلسوف اگزیستانسیالیست

رابرت سولومون (۱۹۴۲_۲۰۰۷) استاد فلسفه دانشگاه تگزاس ، در یک فصل از کتاب پرسش های بزرگ: مقدمه...

وجودگرایی

وجودگرایی اساسا در تعارض با اندیشه‌ بنیادین علم موجود به وجود آمد. یعنی وقتی دکارت انسان را...

دیوانه ای از قفس پرید: سینما و مراقبت و تنبیه

فیلم دیوانه از قفس پرید و یا نام اصلی آن، پرواز بر فراز آشیانه­ فاخته به کارگردانی...

نوشته های دیگر

کمک بگیرید

اختلال نقص توجه/بیش فعالی یک اختلال عصبی رفتاری است که به واسطه ترکیبی از بی توجه بودن، حواس پرتی، بیش فعالی، و تکانشگری مشخص می شود.

پنج تا هفت درصد کودکان دارای این اختلال تحولی تشخیص داده می شوند. برخی از آن ها فقط نمی توانند تمرکز کنند؛ برخی دیگر خرابکار و نافرمان می شوند و در کنار آمدن با والدین، همسالان یا معلمان مشکل دارند.

ADHD یک اختلال بحث برانگیز است. آیا یک اختلال واقعی است یا مجموعه رفتارهایی است که به شکل طبیعی رخ می دهند و امروزه در دنیایی با مطالبات بالا تحمل نمی شوند؟ به علاوه، درباره آن چه به راه اندازنده ADHD در مغز است و این که اصلا چنین چیزی وجود دارد نظریه های مختلفی وجود دارد که با یکدیگر اختلاف نظر دارند، اگرچه کارکردهای اجرایی (توجه، تنیم هیجان، و تصمیم گیری) همیشه تحت تاثیر قرار می گیرند. تا حدود ۵۰ درصد کودکان نهایتا از این وضعیت خارج می شوند، اما حتی در این حالت هم تاخیرهای رشدی اولیه ای که ایجاد می شود ممکن است مشکلات یادگیری پایداری را ایجاد کنند.

متخصصان درباره این که درمان باید رفتاری (آموزش توجه، افزایش بازی، ساختاردهی قوی تر) یا دارویی (محرک هایی مانند ریتالین و آدرال) باشد اختلاف نظر دارند، اگرچه ترکیب هردوی این درمان ها می تواند بهترین راه حل باشد.

رسیدگی به کار، مدرسه، و کارهای خانه می تواند برای افراد دچار نقص توجه و/یا بیش فعالی به شدت چالش برانگیز باشد. خوشبختانه افراد مبتلا می توانند مهارت هایی را برای کنار امدن با این مشکلات بیاموزند تا بر کمبودها غلبه کرده و استعداد های خود را تحت کنترل در آورند- همان طور که بسیاری از افراد موفق دچار نقص توجه و/یا بیش فعالی این کار را کرده اند.

با در نظر گرفتن ماهیت مبهم و شناور این اختلال،  نشانه های ADHD حالت قطعی ندارند. نشانه های احتمالی بسیاری وجود دارند و هر کدام که رخ دهند باید مداوم باشند تا جزو تشخیص در نظر گرفته شوند. این نشانه ها هم چنین باید در مقطع فعلی رشد کودک نامعمول باشند، چرا که برخی از نشانه هایی که کودک بروز می دهد صرفا در گروه سنی او عادی هستند

برای آن که نشانه ها مربوط به ADHD در نظر گرفته شوند باید در کارکردهای کودک در خانه یا مدرسه مشکلات قابل ملاحظه ای ایجاد کنند.

برای آن که بزرگسالی دچار ADHD تشخیص داده شود، باید برخی از این نشانه ها را در دوران کودکی نیز داشته باشد

نشانه های ADHD در دو دسته جداگانه قرار می گیرند: بی توجهی و بیش فعالی/تکانشگری. آن دسته از افرادی که نشانه های آن ها به توجه محدود می شوند معمولا خرابکار نیستند و از همین رو اغلب تشخیص داده نمی شوند.

نشانه های بی توجهی

  • دشواری در حفظ توجه، سازماندهی کارها، یا فراهم کردن ابزارهای لازم برای یک کار
  • به راحتی با دیدن یا شنیدن چیزی نامرتبط حواسشان پرت می شود
  • به جزییات توجه نمی کنند یا از دستورالعمل ها با دقت پیروی نمی کنند
  • در کارهای مدرسه یا فعالیت های دیگر اشتباهات توام با بی دقتی می کنند
  • نمی توانند کارهای مدرسه یا دیگر کارهای روزمره را به اتمام برسانند
  • چیزها را گم می کند و فراموش کار است
  • وقتی مستقیما با او صحبت می شود به نظر می رسد گوش نمی کند، بی حال است، و انگار در رویا فرو می رود

نشانه های بیش فعالی/تکانشگری

  • بی قراری، بی نظمی وول خوردن پاها و دست ها یا پیچ و تاب خوردن در هنگام نشستن
  • نمی تواند بی سرو صدا بنشیند یا بازی کند
  • به عنوان یک کودک خردسال، ممکن است به طور مداوم بدود، بپرد، و اصطلاحا از در و دیوار بالا برود
  • در مواقع نامناسب و بیش از حد حرف می زند
  • قبل از آن که سوال کامل شود جواب را می پراند
  • در نوبت یا صف ماندن برایش دشوار است
  • مزاحم دیگران می شود یا حرفشان را قطع می کند، چیزها را از دست افراد می قاپد

عوامل شکل گیری این اختلال واضح نیستند. ژن ها می توانند در پدیدایی این اختلال نقش داشته باشند، اما پژوهش ها همچنین حاکی از نقش مواد سمی در محیط مانند قرار گرفتن در معرض سرب ناشی از رنگ ها یا لوله کشی های قدیمی، و کشیدن سیگار یا مصرف الکل در طول حاملگی هستند.

نحوه والدگری روی توانایی های خودتنظیم گری کودک اثر می گذارد، همان توانایی هایی که در برخی کودکان دچار ADHD وجود ندارند

یک عقیده رایج مبنی بر این که خوردن بیش از حد شکر می تواند موجب این اختلال شود توسط تحقیقات ثابت نشده است.

برای درمان ADHD از درمان های دارویی و رفتاری هر دو به طور گسترده ای استفاده می شود. معمولا بیمارانی که درمان رفتاری دریافت می کنند نیاز به مصرف داروی کمتری دارند.

رایج ترین داروهای مورد استفاده محرک هایی مانند ریتالین هستند. دریافت دوز مناسب دارو بسیار دارای اهمیت است، چرا که داروهای محرک می توانند بیماری های دیگری که علایم رفتاری مشترکی با ADHD دارند (مانند اختلال دو قطبی) را در صورت وجود بدتر کنند

این که انجام همزمان چندین فعالیت در افرادی که در غیر این حالت می توانستند توجه خود را حفظ کنند ایجاد اختلال نقص توجه می کند یا نه موضوع یحث های دامنه داری در بین متخصصان است.

حداقل، در دنیای روز به روز در حال پیشرفت ما، که با صفحات تصویری شلوغ و پر از عناصر مزاحم، گوشی ها، و دیگر دستگاه ها انباشته شده است، برای بسیاری، مخصوصا افراد دچار اختلال نقص توجه/بیش فعالی اوضاع به طرز نا امید کننده ای چالش برانگیز است. در میان مقالات راهکارهایی برای این مساله ارایه شده است